Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9].

Forie Noece była tego dnia wyjątkowo wkurzona.

Rano spóźniła się na szkolny autobus. Zaspała. I biegła trzy kilometry do szkoły w mroźny listopadowy poranek.

Wbiegła do klasy w połowie lekcji francuskiego.

Wszyscy w sali popatrzyli się na nią dziwnie.

- Dzień... dobry. - powiedziała dysząc ze zmęczenia. - Prze... przep... raszam za spóźnienie.

- Kolejny raz spóźnienie. Zostajesz w kozie Faurell. - rzekł pan Brauer z nutą zawodu w głosie.

Forie lubiła go. Nie był dla niej jak większość nauczycieli. Mogła z nim porozmawiać. Traktowała go jak kolegę, ale nie lubiła gdy używał jej pełnego imienia.

- Dobrze panie Brauer.

- Dzisiaj. Po lekcjach. U pani Green. - powiedział wyraźnie akcentując każde słowo. - A teraz siad!

- Tak jest. - uśmiechnęła się i szeptem dodała:

- Raul.

Nauczyciel chyba tego nie usłyszał, bądź zignorował dziewczynę i zwrócił się do reszty klasy:

- Zostało dziesięć minut lekcji, więc możecie zacząć pisać wypracowanie na przynajmniej 200 słów na wybrany temat. Praca jest na jutro.

Usiadł przy biurku.

- Co go ugryzło? – szepnęła Forie do siedzącej obok dziewczyny.

Była to Sophie. Blondynka o zielonych przenikliwych oczach.

- Nie mam pojęcia. – odpowiedziała. – Pewnie żona wygoniła go z domu, bo za dużo wypił. – zażartowała.

- Ej, Noece. Psst! – szepnął Mark dźgając długopisem plecy Forie.

- Ja mam imię, tak? – powiedziała poirytowana dziewczyna przewracając niebieskimi oczami w teatralnym geście.

- Okej… Faurell. – próbował ją zirytować.

- Zostańmy prze Noece, Shang. Mów, co chciałeś?

Chłopak nerwowo zaczął zaciskać dłonie w pięści.

- Może… poszlibyśmy do kina? – powiedział Mark tak szybko, że dało się usłyszeć tylko: „Mżeoszliyśyokia…”

- Co?

W tym momencie zadzwonił dzwonek.

Forie spakowała swoje rzeczy do plecaka i podeszła do Marka.

- Chcesz iść ze mną do kina? – spytał.

- W sumie czemu nie. Będzie miło. Chyba. – uśmiechnęła się do niego, a on odetchnął z ulgą.

- Kiedy?

- Jutro? – zaproponował.

- Okej. No, to jesteśmy… umówieni.

- Tak. – uśmiechnął się promiennie. – To na razie. – I ruszył w stronę drzwi.

Forie czekało jeszcze pięć lekcji.



Wracając do domu Faurell była szczęśliwa. Tym razem sama zrezygnowała z jazdy autobusem na rzecz spaceru na świeżym powietrzu ze swoją przyjaciółką Sophie i jej bliźniakiem Drakiem.

Było chłodno, ale nie aż tak jak wczesnym rankiem.

Wesoło rozmawiali idąc chodnikiem wzdłuż ulicy.

- Wiedziałam, że cię spyta. – powiedziała podekscytowana Soph. – Miał to wymalowane na twarzy, a ja umiem to zobaczyć. Uwierz mi.

- Taa… już sobie wyobrażam, jak widzisz Marka z wymalowanym na czole napisem „ Ja, Mark Shang chcę poprosić Faurell Noece, żeby poszła ze mną jutro do kina”.

- No, co ty? Aż takie długie to chyba by to nie było. Nie zmieściłoby mu się na czole. – zaprzeczyła Sophie z miną skarconego szczeniaczka.

Cała trójka wybuchnęła głośnym, niekontrolowanym śmiechem.

- Prędzej „Zakochałem się w niej” i strzałka. – kontynuowała swoją wypowiedź.

Zaśmiali się jeszcze raz, dłużej niż poprzednio.

Przechodzili już prawie koło domu Drake’a i Sophie.

- Nie zostajesz? – spytała zawiedziona Soph, gdy jej brat otwierał frontowe drzwi domu.

Forie poczuła się lekko zmieszana. Nocowały u siebie właściwie co tydzień od pięciu lat.

- Zapomniałam! Przepraszam. Jestem dzisiaj strasznie zabiegana. Dosłownie. Pobiegnę do siebie po rzeczy i zaraz wrócę.

- Okej, robię popcorn. Wracaj szybko.

Sophie weszła do domu i zamknęła za sobą drzwi.

Dom Forie był tylko kilkanaście domów dalej, jednak była to już inna miejscowość.

Pobiegła.

Stanęła pod drzwiami domu i zaczęła szukać kluczy. Po chwili zorientowała się, że drzwi są otwarte.

Nie powinny.

Jej mama miała pracować do późnego wieczora.

Forie delikatnie pchnęła drzwi, aby nie wydały one żadnego dźwięku i ostrożnie weszła do środka mieszkania.

Było puste.

- Mamo? Jesteś tu?

Cisza.

- Henry, to ty? – zawołała młodszego brata.

Dalej cicho.

Coś leżało na czerwonej, skórzanej kanapie.

List z bordową pieczęcią.

Podniosła go.

„ Sz. P. Faurell Noece…”

- Skoro jest zaadresowany do mnie… a co mi tam. – powiedziała do siebie Forie. – Nie, nie teraz. Teraz muszę zabrać swoje rzeczy i wrócić do Sophie, żeby oglądać jakiś nudny film i obżerać się popcornem z mikrofali.

Wzięła list ze sobą i poszła po schodach na górę kierując się do swojego pokoju.

Wypakowała z plecaka książki i zastąpiła je piżamą i ubraniami. List schowała do swojej skórzanej, czarnej kurtki.

Zabrała plecak i wybiegła z domu.

Najpierw biegła. Potem uznała, że i tak jej się nie spieszy, a chciała jeszcze w spokoju przeczytać to co jest napisane w zaadresowanym do niej liście.

Wyjęła go z kurtki i powoli rozdarła kopertę. Wyciągnęła z niej kawałek pergaminu i przeczytała.

- To jakieś żarty chyba. – powiedziała do siebie cicho. – Szkoła Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie? – przyjrzała się dacie.

Dwudziesty maja 2010. Jej jedenaste urodziny.

- Nie. Mama… na pewno by mi o tym powiedziała.

Trzy lata temu.

- Nie ukryłaby tego. – Forie szła powoli ze łzami w oczach w ręku trzymając zmięty pergamin. Włożyła go z powrotem do kieszeni i poszukała w kieszeniach komórki.

Wystukała numer do mamy i napisała do niej krótkiego SMS- a.

„Hogwart, 20 V 2010.”



Pobiegła do domu Sophie, gdzie czekała na nią przyjaciółka z miską popcornu w rękach.

Zaprowadziła ją do elegancko urządzonego salonu, gdzie usiadły na dużej kanapie i w ciszy włączyły film na wielkim plazmowym telewizorze.

Nie zadawały sobie zbędnych pytań. Nie rozmawiały nawet o filmie.

Tak jest fajnie. Pomyślała Forie.

Tego jej w tej chwili trzeba.

Ciszy.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.